Nevidljivo nasilje / Filmski program: projekcija filmova i razgovor sa Džesi Džouns / SKC / 17.06.14. u 20h

Projekcija filmova i razgovor sa irskom umetnicom Džesi Džouns 

Program se organizuje u saradnji sa Filmforumom Studentskog kulturnog centra.

"Sebični čin zajedništva" je filmski rad koji istražuje istorijske eksperimente u oblasti terapije pomirenja kao neku vrstu brehtovskog dramskog teksta. Film predstavlja adaptaciju ikonične grupne terapije koju je 1968. godine „postavio na scenu” američki psiholog Karl Rodžers. Zajednička terapija imala je za cilj da uzajamno zbliži jedan uzorak američkog građanstva ne bi li se preispitala uloga „sopstva” u društvenoj dinamici. Ponovnim izvođenjem ovog istorijskog događaja prema doslovno preuzetom scenariju Džounsova nastoji da rekreira taj susret ne bi li učinila vidljivim promene u našem razumevanju feminizma i politike u proteklih pola veka, posebno se fokusirajući na pitanje kako ideje kontrakulture šezdesetih godina prožimaju želje „tihe većine”. U vremenu slične krize i sve oštrijih političkih sukoba, ovaj film postavlja pitanje šta se to može naučiti što bi bilo od koristi za savremene načine mišljenja, kroz približavanje i zajedničko bivanje u svetu. On preispituje kako možemo da gledamo, ne samo kroz objektiv širokih istorijskih poteza, već i postepenih promena u sadržaju našeg svakodnevnog života i iskustva. Struktura filma počiva na jednom jedinom rotirajućem kadru, kao kinematografskoj platformi koja nastoji da podražava životnost Brehtove pozorišne arene. Intenzivni nastupi aktera artikulišu složene odnose između ljudskog emotivnog iskustva i njegove šire društvene sfere. U ovom pokušaju da se evolucija političkog iskustva posmatra kao utelovljeni odnos prema stvarnosti i zajedništvu, uloge dramaturga i terapeuta se preklapaju.

Džesi Džouns (Jesse Jones, rođena 1978. godine) je irska umetnica koja živi u Dablinu. U svojim filmovima i video radovima ona istražuje istorijske pokrete i kulture zajednica koje imaju odjeka u savremenim društvenim i političkim sistemima. Džounsova u svom radu često koristi brehtovske pozorišne tehnike očuđenja kojima interpretira narative konfliktnih ili distopijskih zajednica. Oslanjajući se na arhivska istraživanja, u novijim radovima koristi transkripte sesija grupne terapije s kraja šezdesetih i početka sedamdesetih godina prošlog veka. Kao predložak za glumačku izvedbu u verbatim pozorištu, oni se koriste da bi se autentično vreme dramatizovalo, a ne da bi se ‘rekonstruisalo’. Uz naglašeno pozivanje na istoriju filma Džounsova koristi melodramu i glumačku izvedbu da bi naglasila novi doživljaj arhivskog materijala.

Filmski program se odvija u okviru velikog međunarodnog projekta “Nevidljivo nasilje” koji je nastao u kooprodukciji Muzeja savremene umetnosti u Beogradu i Baskijskog muzeja – centra za savremenu umetnost ARTIUM iz Vitorije. U projektu učestvuje četrdeset domaćih i stranih umetnika, teoretičara i filmskih autora.  Više o projektu pronađite na sajtu Muzeja https://www.msub.org.rs/nevidljivo-nasilje